Hallo...

Sedert oktober 1999 ben ik een blije inwoner van deze buurt, Den Haag en Nederland en ga ik jullie vervelen of plezieren met mijn Belgische "inzicht" omtrent de Nederlandse gewoonten en tics. Ik dacht: laat ik maar beginnen met iets aardigs, dus hier komt het.

Toen ik hier pas kwam wonen viel mij onmiddellijk een duidelijk verschil op met België: de vriendelijkheid. De eerste maal dat ik van een totaal vreemde op straat een goedemiddag hoorde, vroeg ik mij verwondert af of ik het wel goed had begrepen. In Antwerpen (waar ik de laatste 5 jaar vertoefde) is het namelijk niet de gewoonte om vreemden een groet toe te gooien, laat staan er een praatje mee te beginnen. Ook in een winkel gebeurde het meermaals dat iemand spontaan met me een babbeltje maakte. Het heeft een poosje geduurd eer ik aan dit gedrag kon beantwoorden. Ik moest eerst mijn Belgische verlegenheid de bon geven. En ik moet toegeven: het heeft zelfs mijn zelfvertrouwen wat opgepept. En wat nog meer: mijn dag begint al goed als iemand die mij niet kent mij glimlachend goedemorgen wenst.

Vorige week was ik in Praag. Ontzettend mooi en je krijgt er een overdosis cultuur. Maar doordat de plaatselijke bevolking er ook een overdosis toerisme bij krijgt zijn ze niet altijd zo vriendelijk of behulpzaam. En als verwent Belgje in Nederland dat hulp krijgt als ze met een kaart op straat staat en die buren heeft die heel spontaan met haar gaan praten als ze op een terrasje zit (en je bovendien nog trakteren. Wie zei nou dat Nederlanders gierig zijn?), was het dus een hele koude douche om met de mensen in Praag om te gaan. Ik kan je garanderen dat ik nog nooit zo blij ben geweest om thuis te komen.

En O, die heerlijke spontaniteit en vriendelijkheid werd me bijna meteen in de schoot geworpen. In de trein uit Schiphol zat een Hagenees tegenover me die met me begon te praten. Mijn man die naast me zat en sliep (bewegende voorwerpen hebben dat effect op hem) herinnerde zich later alleen dat die man nogal kon praten, zég. Ik antwoordde dat ik die portie aardigheid maar net op tijd had gekregen eer ik alle hoop in de mensheid had verloren. Maar dan het gesprek met die man: na vijf minuten kende ik zijn ganse familie, na nog eens een paar minuten de ziekten van zijn tweelingbroer, zijn schoonmaakwoede en details omtrent zijn recente opknapbeurt aan de tuin. Dat vormde echter de grens van zijn vriendelijkheid nog niet. Ik kreeg allerlei tips: goedkope vluchten krijg je via Call and Go van KLM, smeuďge cake bereik je door een halve mok vla toe te voegen bij het beslag en je kan goedkoop en goed lunchen in het Kurhaus op zondag (tengevolge van gaten in mijn geheugen moet ik de lezers de exacte prijzen ontzien). Mijn glimlach moet zich met de seconde breder op mijn gezicht hebben geplaatst en mijn humeur steeg zienderogen. De finishing touch kwam toen hij graaide in een plastik tas en een boel mini cakes tussen ons in legde. "Hier, proef maar, ze zijn heel erg lekker," zei hij onderwijl zelf eentje in zijn mond stoppend. De dagen die hier op volgden konden niet meer stuk.