Wachten, wachten en... nog eens wachten...

Mijn geduld werd nog nooit zo op de proef gesteld als sedert ik in Nederland woon. Het wordt zo'n beetje mijn tweede natuur. En dat moet ook wel... wil ik mijn geduld niet verliezen en er helemaal gek van worden. Ik snap het niet zo goed. Ik dacht dat Nederlanders zo efficiënt waren en dan blijkt dat je voor het minste en kleinste op een wachtlijst staat. En dan heb ik het nog niet over het in de wacht worden gezet aan de telefoon. Dat heb je zelfs in België. Daar kon ik toen ook de was doen, de afwas en even snel naar de supermarkt terwijl ik op een doorverbinding wachtte. Het is nog een wonder dat niet meer mensen failliet zijn gegaan aan telefoonrekeningen of een soort psychose hebben ontwikkeld door dat stemmetje die zegt: "er zijn nog vijf wachtenden voor u" (psychologisch ontwikkeld als troost dat je niet de enige gefrustreerde wachtende bent) of "blijft u aan de lijn, u wordt zo dadelijk geholpen" ("dadelijk" kan evengoed een uur duren. Tijd is relatief nietwaar?).

Maar goed, daar was ik dus al mee opgegroeid in België, dus nieuw was het niet. Nieuw was toen ik me wilde inschrijven voor een gevechtsport (misschien om de wachtende frustraties af te reageren?). Blijkt dat ik daar ook op een wachtlijst word gezet. Wat is dat nu? Ik wil me gewoon inschrijven en dan aan de slag. Het inschrijven en betalen was echter geen probleem, het aan de slag gaan werd nog vijf maanden uitgesteld. Intussen moest mijn man dat vergelden die gelukkig tegen een stootje kan. Ik vond en vind het nog steeds belachelijk. Ook voor een fitnessschool moet je vaak een jaar wachten (zoals een arme collega die nodig wil gaan afslanken ervaart). Waar komt het toch door?

Goed, er zijn meer Nederlanders dan Belgen. En misschien meer sportende Nederlanders dan Belgen ook. Maar als er zo'n groeiend tekort is aan allerlei faciliteiten, waarom beginnen niet meer mensen dan een zaak? Het lijkt mij een gouden investering met meer dan genoeg cliënten. Er staat al een rij voor je de deuren hebt geopend. Hetzelfde met wachtlijsten voor kinderopvang. Je kind kan al naar de universiteit eer er een plaatsje vrij komt op de crèche. En wachtlijsten om een huisarts toegewezen te krijgen in je buurt. Zelfs ziek worden moet wachten. Echt, ik moest er ongelooflijk aan wennen aan al die wachtlijsten. Ik overdrijf niet, het begrip wachtlijsten is voor mij pas duidelijk geworden toen ik naar hier verhuisde. Geen wonder dat mijn collegae me ongeduldig vinden, ik heb pas twee jaar de tijd om te wennen aan geduldig zijn. Als ik nog eenmaal een Belg hoor klagen over wachten, stuur ik hem voor een poosje naar Nederland.