Het nationalisme gevoel...

Tot nu toe beschouwde ik me absoluut niet als een nationalistisch iemand. Ik gaf af op personen die dropen van het chauvinisme en eigen land beste land vinden. Zelfs wanneer iemand iets negatief verkondigde over België gaf ik toe indien ik het de waarheid vond of trok mijn schouders op en dacht: ach, laat ze maar praten.

Maar waar gaat het eigenlijk om bij dat nationalistisch gevoel? Simpel, jij maakt deel uit van dat land, dus alle commentaar, goed of slecht, dat gegeven wordt over dat land neem je steeds heel persoonlijk. Alsof het alleen jouw schuld is hoe het land ervoor staat. Als in het nieuws de melding wordt gemaakt dat het met de economie slecht gaat, dan is het alsof de nieuwslezer rechtstreeks tegen jou zegt: jij moet wat meer verdienen en uitgeven, ga consumeren, luie, gierige trien.

Het maakt ook deel uit van het overbekende menselijke trekje: veralgemenen. Jouw land is zo en zo, en jij dus ook. Maar goed, zoals ik al zei, voelde ik me tot voor kort daarvan verheven. Niets was echter minder waar toen jullie Prins Alexander huwde met Maxima. Mijn man en ik hadden namenlijk een discussie over wie zijn prinses nu de mooiste was. Wat kan mij het eigenlijk schelen, dacht mijn rationele ik dan, hoe mijn man over Prinses Mathilde denkt. Maar mijn man representeerde opeens op één of andere verwrongen manier in mijn irrationele geest de gehele Nederlandse bevolking. En ik was plots gepromoveerd tot Belgische ambassadrice en verdedigster van het hele land. Gelijk kroop een sterk nationalistisch monster bij mij naar boven. Je kan het raden, ik vond de Belgische prinses de mooiste en aardigste (alsof ik daar iets van weet na tweemaal gezien te hebben... op televisie). Mijn man vond Maxima de sympathiekste en knapste. "Jullie prins gaf niet eens een behoorlijke zoen," antwoordde mijn man na een poosje triomfantelijk. "Omdat onze prins zo opgevoed is," verdedigde ik slapjes. "Die van jullie zijn ouderwets dus." "Nietes," pruilde ik als een klein kind," ze hebben alleen meer klasse."

Op een gegeven moment werden we zo fanatiek dat we er maar mee ophielden. Kan je nagaan, en dat allemaal om mensen waar we eigenlijk geen moer mee te maken hebben. Het werd natuurlijk een eindeloze discussie, want niet alleen verschillen in smaak speelden hier een rol, maar toch ook heel wat nationalistisch gevoel. Verdorie, dacht ik daarna, laat ik me toch nog op stang jagen door die "Nederlander".