Nationale koopjesdag...

Het blijft toch iets bijzonders: koninginnedag. Zelfs als Belg krijg je er helemaal een nationalistisch gevoel van. Een gevoel van bijhoren. Want daar gaat het tenslotte om, of zou het om moeten gaan: je voor één dag terug één voelen met je land. Maar Nederlanders zouden Nederlanders niet zijn als de drijfveer van het hele gebeuren niet veranderd is in... koopjesjacht!

Dit jaar waren mijn man en ik voor de tweede maal een stel glimlachende verkopers; trots onze grootste rommel uitstallend op een oud deken, onopvallend smekend voorbijgangers aankijkend, overlopend van blijdschap bij de verkoop van een 20 euro winkelwaarde item voor de prijs van 25 cent. Ach, die 25 cent voelt op dat moment aan alsof ze net een gouden briefje van 100 euro hebben gegeven. We hebben zelfs de regen en storm getrotseerd. Deels omdat we van onze rommel afwilden en deels omdat we -zoals mijn man met rood lopende neus aangaf: "wij Nederlanders ons niet laten tegenhouden door een beetje regen" (een beetje regen klonk mij wel heel erg eufemistisch in de oren, maar goed).

Al bij al hebben we het toch met trotse maar voorover gebogen schouders door de liters regen, 4 uur uitgehouden, hebben zo goed als alles verkocht en de rest aan onze verkoopijverige buurjongetjes gegeven die de moed nog lang niet opgaven. Thuis gekomen moest ik mijn kleren eerst laten opdrogen voor ik ze kon uittrekken, doorweekt hadden ze zich vastgezogen aan mijn lichaam. Zoals een brave Nederlander zich betaamt vond mijn man tussen alle regen en wind door ook nog de tijd een paar verkooptips mee te delen. Het bleek dat ik alles veel te goedkoop verkocht. "Je moet het getal dat je in je hoofd hebt verdubbelen, "gaf hij quasi boos aan. "Zolang het maar weg is, die rommel," gaf ik parmantig als antwoord. "Je verkoopt de mooiste spullen te goedkoop en dat zijn juist de blikvangers (tip 2)". "Weg is weg," zei ik, mijn vorige én enige argument herhalend.

Oké, toegegeven, ik had een zwakke verdediging. Maar je moet weten dat ik al een jaar op die verdomde dozen sta aan te kijken, ze bezetten de hal alsof ze er een eigendomsrecht op bezitten en tergen mijn opruimwoede dermate, dat ik ze desnoods gratis en voor niks zou weggedaan hebben. Tip 3 voelde ik al aankomen en ja hoor: "je weet dat ze gaan afdingen, dus moet je met een hogere prijs beginnen." "..." Maar weet je wat? Terwijl hij wegliep om te plassen of even rond te snuisteren op de markt, verkocht ik wel alle spulletjes. Voilá! (West-Vlaams voor: lekker puh)