Klaaglandje?

Ik hoor vaak van anderen dat Nederlanders graag klagen. Als het te warm is klagen ze, als het te koud is klagen ze en als het weer middelmatig is hebben ze zeker reden tot klagen. Die "anderen" zijn wel te verstaan de Nederlanders zelf en geloof me als ze het niet zonder enige trots verkondigen.

Ik moet toegeven dat mijn man inderdaad wel altijd iets op te merken heeft en aanvankelijk dacht ik dat het een familietrekje was. Nu weet ik wel beter. Aan de andere kant is het ook wel handig met een klagende Nederlander in huis. Zelf hoef je nooit meer te klagen want dat compenseert hij wel. Zodoende kan ik mijn tijd beter besteden en alles door een roze bril zien. En ik heb de moed al opgegeven om hem een positievere inslag te geven, om ook in onaangename dingen toch iets aangenaam te zoeken. Je kan nou eenmaal niet eeuwen van genetische en culturele invloeden teniet doen op enkele jaren tijd.

Ik merk vooral dat Nederlanders zo graag mopperen aan de hand van het rijgedrag van mijn man. Hij heeft sinds 3 maanden zijn rijbewijs en heeft zowat al de helft van de rijdende massa verdoemd. Alsof hij na drie maanden al een formule 1 rijder is vloekt hij op elke fout van de andere weggebruikers. Mogelijk is dit een trekje die de meeste "nieuw gebakken" rijbewijshouders vertonen, want je hoofd zit nog vol van alle regeltjes die erin gestampt zijn. Je voelt je superieur in kennis in vergelijking met die andere chauffeurs die deze al allemaal vergeten zijn. Of het is het verhullen van je beginnende onzekerheid, weet ik veel. Wat ik wel weet, of althans vermoed, is dat beginnende rijders in Nederland toch meer genieten van het klagen dan deze in België. Maar geloof me ook als ik zeg dat Belgen evengoed klagen en mopperen. Alleen... doen ze dat stilletjes in zichzelf of schrijven ze er een column over.