Verdraagzaamheid?

Vaak hoor ik dat Nederlanders vriendelijker zijn tegen buitenlanders dan tegen hun landgenoten. Daar heb ik op korte tijd toch twee andere versies over gehoord. Mijn Canadese tante was enkele weken terug op visite. We hadden afgesproken dat ze mij zou bellen op het werk. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Ze probeerde dat in enkele eetcafés hier in Den Haag. Telkens ving ze echter bot. Het was niet zo dat ze binnen stapte en grof weg vroeg om een telefoon. Nee, ze stelde duidelijk voor om iets te drinken en de telefoon te betalen. Blijkbaar is het in deze tijd van mobiele telefoons een abnormale vraag om iemands telefoon te leen te vragen, want wie heeft nu géén mobieltje. Een Canadese toerist misschien die even haar nichtje in Den Haag wil opbellen? Nee toch?! Eénmaal werd haar neus er bijna afgebeten met de mededeling dat ze geen telefoon uitleenservice waren. Nou ja! Ze vroeg toch niet naar hun kasinhoud!
Mijn tante heeft pas een heupoperatie gehad, dus dat zoeken naar een stomme telefoon in één straat was wel het laatste dat ze kon gebruiken. De kapper op de hoek was de enige die zo vriendelijk was om de telefoon af te staan. En weet je wat...ze hebben het overleefd.

Mijn tweede verhaal overkwam mijn Belgische moeder. Samen met mijn broer en diens vriendin waren ze aan het winkelen in de Frederik Hendriklaan. Ik had hun gevraagd om wat appels mee te brengen, maar naar later bleek had ik evengoed om de appels van Sneeuwitje kunnen vragen. In de etalage van een groente- en fruitzaak had ze wat mooie rode appels gezien die ze wilde kopen, dus stapte ze die winkel binnen. De winkelier nam echter niet de appels waarom ze vroeg maar andere. Mijn moeder deelde dit aan hem mee en vroeg om die andere appels. "Die zijn voor de etalage, die verkopen we niet." (Waarom liggen ze dan in hemelsnaam te koop aangeboden?) "Maar ik had graag deze appels gewild," zegt mijn moeder verbaasd. Waarop de winkelier mompelt, "altijd van die lastige klanten." "Wat zegt u, mijnheer? Laat die appels dan maar zitten." Mijn moeder stapt de winkel uit, maar niet voordat ze nog te horen krijgt: "rot op naar België, stomme Belgen."

Toen zowel mijn tante als mijn moeder me deze gebeurtenissen vertelden staarde ik hen aanvankelijk vol ongeloof aan. Tot nu toe had ik alleen maar positieve reacties gemerkt op buitenlanders, en dan heb ik het niet alleen over mezelf, maar ook over mijn Amerikaanse en Italiaanse collegae. Hetgeen mijn moeder vertelde bracht echter een gebeurtenis boven die ik al lang weer vergeten was. Toen mijn auto nog het Belgische nummerbord droeg reed ik eens voorbij een fietsend jochie van een jaar of 10. Ik had hem nog niet eens aangekeken en toch kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd: "hé, domme Belg". Het enige dat toen door mijn hoofd ging als reactie was: die heeft vast héél domme ouders." Maar goed, gelukkig weten we dat enkele gevallen niet instaan voor de rest van de bevolking, want hoe onverdraagzaam zou ik anders zelf niet zijn.