Alles is lekker...

Er wordt nu wel beweerd dat vooral België gericht is op voedsel, koken, goed eten en uit eten gaan, dat onze hele cultuur Bourgondisch is georiënteerd, toch is ons woordgebruik daar niet in terug te vinden. Dat in tegenstelling tot Nederlanders die alles blijkbaar "lekker" vinden. Het viel me in het begin niet echt op, tot iemand in één zin het woord wel drie maal gebruikte. "Lekker, hé, zo buiten zitten met een lekker sigaretje in die lekkere zon." Toen dacht ik: wat hebben die Nederlanders toch met het woord "lekker" en sprak dit ook uit tegen degene die het woord net driemaal had opgenoemd.

"Tja, ik weet niet waar het vandaan komt. Jullie Belgen gebruiken toch ook bij alles het woord "tof"" Daar moest ik even over nadenken en besloot toen: "nou nee, om die zin van jou te herhalen op zijn Belgisch (West-Vlaams dan) zou het worden: tof, hé, zo buiten zitten met een lekker sigaretje in die warme zon." Wij gebruiken dus 1 maal "tof" in vergelijking met driemaal "lekker". Ik bedoel, je kan geen toffe sigaret hebben aangezien die geen persoonlijkheid bevat. Datzelfde geld voor de zon. Je kan echter wel tof buiten zitten, want het zijn de mensen die dat buiten zitten dan tof maken. (hoe meer ik het woord gebruik hoe raarder en inhoudlozer het overkomt, ik denk dat ik het voortaan maar achterwege laat)

Dus, oké dan dat je een sigaret lekker vind. Compleet te begrijpen want anders ben je wel een erg onnozele roker. Maar dat je buiten zitten lekker vind (het kan lekker ruiken en daar houd het voor mij ook op) en dat je de zon lekker vindt? Geef mij één persoon die de zon al geproefd heeft zonder gelijk tot as te zijn gereduceerd en voortaan zal ik de zon ook lekker vinden. En toch moet ik bekennen dat ik het een "lekker" woordje vind en betrap ik mezelf dat ik het meer en meer ben gaan gebruiken. Trouwens, door het gebruik van dat ene woordje mis ik de Belgische keuken en frietjes iets minder, aangezien alles hier "lekker" is (alhoewel het frietkotje aan de Groot-Hertoginnelaan een hoop goed maakt en kan meten met de Belgische standaard). Ik moet dan wel weer te horen krijgen van mijn Belgische vrienden dat mijn taal aan het vernederlandsen is, wat ik telkens met veel ophef ontken. Het is niet dat ik dat niet tof vind, maar lekker is anders. Ik blijf tenslotte een Belgje.