Vrouwen en mieren...
May 2009
Wat is dat toch met dromen? Ze fascineren me al, nou zeg maar gerust, mijn hele leven. Ik was ongeveer negen jaar toen ik ze begon neer te schrijven en pogingen ondernam om ze te analyseren. Vannacht bijvoorbeeld. Ik herinner me dat ik droomde dat de wereld zou vergaan. Hm, zou het te maken hebben met het boek dat ik nu aan het schrijven ben? Nee, niet echt. Of heb ik het gehad met de hele samenleving, een soort van wishful thinking? Nee, dat nou ook weer niet. Wat kan het nog zijn? Een film gezien over het einde van de wereld? Toch niet recentelijk. Volgende scène uit de droom: ik sta in de deuropening van een soort loods. Het is een schuifdeur en ervoor hangt een gele canvas doek die ik opzij houd. Wat betekent dat nou weer? Oké, geel is mijn favoriete kleur, dat wel. Daar houdt het ook mee op en verklaart het canvas niet. Terug naar de droom.
Ergens in die droom, waarvan ik me nog slechts flarden herinner, ontmoette ik een vrouw met een hond die ik wilde redden van de ondergang. Ik heb zelf een hond, dus misschien was het een soort van projectie van mezelf om mezelf te redden. Logisch? Niet echt. Maar dat zijn dromen nooit. Maar goed, ik had die vrouw met de hond gewaarschuwd dat de wereld zou vergaan en dat de enige veilige plek die loods was. Ze wilde niet luisteren. Haar goed recht, natuurlijk. Dan maar het volgende proberen: de hond roepen. "Kom, kom, kom maar hier." Ik kan tenminste proberen om dat beestje te redden, toch? Ik win. De hond komt en de vrouw volgt dan maar. Bewijs dat honden slimmer zijn dan mensen? Nou ja, laten we het zo stellen: alleen in mijn hoofd en fantasie dan. Opeens zijn er ook andere mensen die volgen en willen schuilen in de loods. Het zijn allemaal vrouwen! Sorry, mannen, ik heb geen controle over mijn dromen. Toch niet altijd. Maar ik denk dat ik tenminste weet waar dat van die vrouwen vandaan komt! Hoera, toch één iets verklaarbaar! Gisteren vertelde mijn man over een miersoort die alleen maar uit vrouwelijke exemplaren bestaat en zichzelf kloont. En ooit, jaren geleden, had ik ergens gelezen dat een wetenschapper voorspeld had dat het mannelijk geslacht in de toekomst via natuurlijke weg uitgeroeid zal worden en de vrouwen tegen dan een manier hebben gevonden om de mensheid voort te planten zonder hen. Dat vertelde ik natuurlijk, half glunderend, aan mijn man. Ik bedoel, het is toch weer een zoveelste bewijs dat vrouwen het sterkere geslacht zijn, niet?
Ik verwachtte een discussie en vele tegenwerpingen van zijn kant. Tenslotte is hij daar als Nederlander goed in en meestal overtroeft hij me moeiteloos. Maar deze keer niets van dat. Hij nam het gewoon voor lief. Weer een zoveelste traditie aan gruzelementen. Want geef toe; er is niets leukers dan discussies tussen mannen en vrouwen over mannen en vrouwen. Hij vroeg me wel hoe ik dat zou vinden: alleen maar vrouwen op deze bol. Een wereld zonder mannen? Nee, dank je. Ik sluit af met een tip voor de mannen die wel in zo'n toekomst willen leven: laat je invriezen voor minstens een millennium en wie weet ontwaak je in een paradijs. En in het slechtste geval droom je tijdens het invriesproces alleen maar over vrouwen.
