Droomloos

HET TWEEDE DEEL VAN DE FANTASIEJAGERS

Het Verhaal...

De Fantasiejagers : een groep mensen met uiteenlopende gaven die een opdracht krijgen van de regeringen van Ratiowereld en Emowereld. Ze worden ingezet bij het opsporen van niet-menselijke wezens uit de droomwereld die ónze wereld betreden.
Wat is er aan de hand in Ratiowereld ? Volwassenen en kinderen gedragen zich zonder reden erg agressief en gewelddadig. Het lijkt alsof ze hun anders zo beheersbare emoties niet meer onder controle hebben. De Fantasiejagers staan voor de moeilijke taak om uit te zoeken wat hiervan de oorzaak is. Is die te vinden bij de ratiomensen zelf ? Of is er een boosaardig opzet van een emowezen in het spel ?
Waarom geeft Sekhmet, vroeger vereerd als Godin in Ratiowereld, een gigantisch decadent feest om deze problemen te vieren ? En welke geheimen verbergt Toth voor de groep Fantasiejagers ?
Een verrassende ontknoping doet beide werelden op hun grondvesten schudden...

Recensies

Op het forum van Fantasy Realm

Wie bij het tweede boek van De Fantasiejagers van Mel Hartman meer van hetzelfde verwacht zoals in het eerste boek komt bedrogen uit. Op vele vlakken is het boek helemaal anders dan zijn voorganger.
Wanneer je het boek begint te lezen komt het woordje "prequel" spontaan bij je op, maar denk niet dat je alleen hiermee te maken krijgt. Het verhaal van Droomloos begint immers bij de ontdekking van "Het Portaal", de verbindingspoort tussen Ratiowereld en Emowereld. Je leert ook hoe het eerste team, die je al leerde kennen in het eerste boek, wordt samengesteld en hoe hun eerste stappen in Emowereld verlopen. Maar ook Emowereld leer je wat kennen voordat "Het Portaal" er kwam. Dit vat het eerste van de drie delen van het boek mooi samen.

Het tweede deel houdt dan de kennismaking in van de eerste emowezens met ratiowereld en omgekeerd. Deze ontmoetingen lopen niet steeds van een leien dakje wat grappige situaties en shockerende momenten opleveren. Het laatste deel schetst de eerste problemen die er komen tussen beide werelden en de eerste avonturen van de fantasiejagers.
Maar niet enkel op inhoudelijk vlak is dit boek een stap verder dan het eerste boek. Ook als schrijfster heeft Mel een hele stap vooruit gezet. Terwijl het eerste boek soms als een verslag naar voor kwam leest het boek nu veel vlotter. Mel heeft een belangrijke keuze gemaakt om nu ook vanuit de andere personages uit de groep te schrijven waardoor je je als lezer veel beter kan verbinden met iedereen.
Het verslagschrijven is er nog niet helemaal uit en af en toe krijg je daarom wel het gevoel dat sommige stukjes beter uitgewerkt konden worden, maar een schrijfster is nu niet in één keer een topschrijfster maar ik krijg meer en meer het idee dat Mel Hartman daar zeker naartoe op weg is.

Ik ben enorm gecharmeerd door de wereld die Mel heeft geschapen en waar ik af en toe wel eens een raakvlak in vind met de wereld van Stargate SG I. Maar Mel zorgt er wel voor dat haar wereld voldoende verschillend blijft. Ze slaagt er steeds in om een verrassende draai te geven aan het verhaal en de wezens op een andere manier in te kleuren. Maar ze draait er ook haar hand niet voor om nieuwe originele wezens te bedenken of om ons kennis te laten maken met minder bekende wezens.

In het boek klinkt er zoals in het eerste deel een oproep tot verdraagzaamheid door. Je merkt dat de Ratiowereld een persiflage is op onze wereld zoals die in de toekomst eruit kan zien. Mel geeft ook regelmatig een knipoogje naar de huidige trends, zo zijn alle woningen in de Ratiowereld uitgerust met een strakke uitgelijnd interieur waar niet teveel plaats is voor snuisterijen en andere zaken. Iets wat je nu al vaak gepromoot ziet in vele interieurprogramma's. Soms is het te ongeloofwaardig dat onze wereld volledig naar zo'n maatschappij kan ontwikkelen, maar het is nodig om een mooi verschil te verkrijgen met de Emowereld.

Een nadeeltje aan het boek vind ik het laattijdig opstarten van een nieuwe plotlijn. Naar het einde van het boek maak je kennis met een nieuwe plotlijn die waarschijnlijk in de volgende boeken verder zal uitgewerkt worden. De plotlijn is al handig in dit verhaal maar maakt eigenlijk niet zoveel uit. Het schepte voor mij eerder verwarring om hier nu nog mee geconfronteerd te worden. Ik had deze plotlijn dan ook liever op het hele einde van het boek gezien, dit ging de lezer dan direct laten verlangen naar het volgende boek.
Ook ging het nut van het specifiek vermelden van de stad Oostende me voorbij. Het leek me eerder een teken van goede wil naar het stadsbestuur toe die Mel ondersteunt bij de boekenvoorstelling, maar inhoudelijk maakt dit niet veel uit. Persoonlijk heb ik liever dat de Ratiowereld als een onbekende toekomststad word geportretteerd.

Maar het boek vertoont veel meer plus dan minpunten en is ook nu weer een plezier om te lezen. Ik denk dat veel lezers ook wel gecharmeerd zullen worden en benieuwd zullen zijn naar het vervolg van dit boek. Ik weet dat dit al het geval is bij mij. Ik ben ervan overtuigd dat De Fantasiejagers serie kan uitgroeien tot een zeer goede serie en ik hoop dan ook dat Mel ons hier nog regelmatig zal vereeren met een bezoekje. En laat me jullie nu ook al inlichten dat als de Emowereld ooit ontdekt word en er een portaal wordt gebouwd ik direct naar daar verhuis.