Recensies (vervolg van pagina 1)

Op Infonu

Droomloos kan goed los gelezen worden en is niet persé een vervolg op "De fantasiejagers". Wel is het leuk om het boek te lezen nadat je het eerste boek hebt gelezen. Er wordt meer verteld over de karakters en je krijgt meer te weten over het portaal. In het begin van het boek is het echter een beetje verwarrend. Ik had niet meteen door dat het daadwerkelijk om een vervolg ging. Daarnaast is het tweede deel niet - zoals het eerste deel - in de ik-vorm geschreven. In plaats daarvan kijken we door de ogen van alle fantasiejagers. Dit is even wennen, maar als je er eenmaal aan gewend bent, merk je dat het de juiste keuze is van de auteur. Droomloos is een boek dat je niet snel loslaat. Het is duidelijk dat er veel aandacht aan het schrijven is besteed, waardoor het allemaal erg realistisch overkomt. Je gaat er echt over nadenken: zou ik tijdens mijn dromen écht in een andere wereld terecht komen?

Op Ezzulia

In het vervolg op De Fantasiejagers neemt Mel ons andermaal mee naar de fascinerende droomwereld. Een aantal bijzondere gebeurtenissen in de wereld zoals wij die kennen, zet de president ertoe aan een portaal te bouwen in de droomwereld die vanaf dan Emowereld heet. Als emomens wordt de pittige Kate De Lille aangezocht als aanspreekpunt en kennisbron ten opzichte van de wezens die zij zo goed kent, om samen met een aantal ratiomensen een van de groepen Fantasiejagers te gaan vormen. Bedoeling van de overheid is dat deze groepen de orde handhaven tussen beide werelden, want de plaatsing van het portaal zorgt voor een aantal voorziene, maar ook onvoorziene gebeurtenissen. De verschillende wezens die de Fantasiejagers daarbij moeten confronteren, wezens die bovendien al dan niet kwalijke reputaties gekregen hebben van ratiomensen in de loop der eeuwen, brengt Mel kleurrijk tot leven en zorgen voor de nodige schokeffecten bij de ratiomensen die Kate vergezellen.

Meer nog dan in deel 1 weet Mel te boeien dankzij haar verfrissende vertelstijl, die het midden houdt tussen wetenschappelijk, spreektaal, humor en intense empathie. Het is vooral die combinatie die Droomloos voor mij stukken beter doet overkomen: er zit veel meer gevoel in, waardoor de lezer zich nog beter verbonden weet met de wezens die Mel ter sprake brengt. Minpuntjes zijn wellicht het nu en dan in herhaling vervallen, hier en daar een woord dat wat misplaatst lijkt, maar dat is eigenlijk puur detail. Mels kennis van slaap en dromen zorgt ervoor dat je bij tijd en wijlen ook dingen te weten komt waar je eerder ofwel nog niet bij had stilgestaan, ofwel nog nooit van gehoord had. En dat zonder belerend of neerbuigend te zijn; echt mooi gedaan. Voeg daarbij haar eigen inzichten in (motivatie van) mensen en je krijgt sprekende personages, die niet alleen via dialoog maar vooral dankzij hun gevoelservaring tot leven komen bij de lezer.

Het wereldbeeld dat Mel schetst, komt akelig dicht bij ons huidige ervaren van het reilen en zeilen op aarde. Het is niet bepaald een rooskleurige toekomst die we voorgeschoteld krijgen en als dan ook nog eens de toegang tot "onze" Emowereld wordt afgesneden, zullen de poppen pas écht aan het dansen gaan… Laten we hopen dat ons dat nog een tijdlang bespaard blijft. Tot die tijd kan ik iedereen Droomloos van harte aanbevelen. Stel je hart en geest open voor het onbekende en geniet van je dromen!

Op Suspensestory

Iedere schrijver heeft een eigen schrijfstijl. De vertelstem van Mel Hartman zou ik één woord als 'sympathiek' willen omschrijven. Het luchtige, warme en levenslustige druipt van de pagina's af.

Van welke pagina's? Nou ja, die van de serie De Fantasiejagers, waar Droomloos het tweede deel van is. Het basisidee (er bestaat een échte droomwereld) is en blijft origineel en sterk. Mel gebruikt die droomwereld om uiting te geven aan haar verlangen naar een vrij gevoelsleven, wat in ons soms grauwe ratiobestaan nogal eens wordt onderdrukt.

Ik vind Mel met haar pleidooi voor vrije expressie en beleving een 21e eeuwse flower power meid (flower power babe klinkt wat moderner) en daar kunnen er niet genoeg van zijn.

Lees Droomloos, al was het maar om er goede zin van te krijgen. Natuurlijk is het ook gewoon een spannend verhaal: weer gaat het om het portaal tussen Emo- en Ratiowereld en hebben de fantasiejagers genoeg te doen om conflicten niet uit de hand te laten lopen. Zoals in bovenstaande recensie al is te lezen is de verhaalopbouw wat anders dan in het eerste deel en ja, dat maakt Droomloos alleen maar sterker. Inderdaad miste deel I van de serie wat structuur, daar heeft de schrijfster nu goed rekening mee gehouden.

Lang leve Emowereld en Mel, ga door met deze serie!