Recensies (vervolg van pagina 2)

Op Fantastiek

In Mels eersteling "De Fantasiejagers" leerden we al het onderscheid tussen de Ratiowereld (onze realiteit) en de Emowereld (de wereld van onze dromen). Die is een echte afzonderlijke dimensie is waarin zowat alle creaturen zitten uit onze verhalen en mythes. De Fantasiejagers, een selecte groep Emomensen, grijpen in wanneer ongeoorloofde verplaatsingen gebeuren van wezens uit de Emowereld die doordringen in de Ratiowereld, zoals de energievampiers in dat eerste boek. Het Portaal tussen beide werelden werd gesloten maar dadelijk ontdekt iemand het opnieuw. Zo zitten we dus met een aanvankelijk vreemd dualistisch tweede boek in de reeks: alle gebeurtenissen uit het eerste boek zijn gewist uit de geheugens van de hoofdpersonages. Kate De Lille heeft soms vreemde déjŕ vues en een zwart gat in haar geheugen. Nu maken we hier de eerste (feitelijk de tweede) contacten mee tussen beide werelden, met alle gevolgen van dien. De Emowezens kunnen de kille, gevoelloze materialistische Ratiowereld niet begrijpen, en zij jagen de Ratiomensen schrik aan door hun uiterlijk en ongeremde omgangsnormen. We maken de oprichting mee van de Fantasiejagers en ontdekken hoe iedereen er bij geraakte: de leiders Gehlen en Natasha, de telepaat Codie, de computerfreak Dille, de macho Aqua. Want die zijn al vlug nodig want conflicten (racistische en andere) zijn er al dadelijk. De Ratiomensen ontwikkelen een pil om niet meer te dromen en plots steekt abnormale agressie de kop op. Een normaal gevolg van het droomloze bestaan? Dat ware natuurlijk te eenvoudig. Kate en haar groep gaan op onderzoek naar de oude Egyptische goden die het niet leuk vinden dat ze niet meer aanbeden worden, en die een eigen agenda ontwikkelen.

Vlot leesbaar en luchtig fantasy avontuur (met een vleugje SF door de thematiek) dat wat traag op gang komt maar eenmaal de formaliteiten achter de rug zijn, vlug aan vaart wint. Flink wat humor (de weerwolf minnende hond Ewok van Kate, haar off-screen seks escapades, de contrasten tussen Emos en Ratios, de Aziatische president Hillary Clinton) en actie eenmaal de Fantasiejagers in gang schieten.

Mel Hartman is het pseudoniem van Melissa Van de Putte (1972). Dit is de tweede en op zichzelf best leesbare roman in de reeks "De Fantasiejagers". Ik denk niet dat het de laatste zal zijn.

Eddy C. Bertin

Wout van SF Terra

Het vervolg op Fantasiejagers leest in het begin vooral als een eerste deel, want hier zien we hoe twee uiteenlopende werelden met elkaar kennismaken. De Aarde en de droomwereld krijgen algauw de namen Ratiowereld en Emowereld.
Professor Alda heeft een portaal uitgevonden die toegang biedt tot een nieuwe dimensie. De mensheid reageert nogal geschokt wanneer ze erachter komen dat ze in hun dromen in een werkelijke wereld belanden en schamen zich dood.
Ten eerste zien ze al die vreemde en enge wezens liever niet op Ratiowereld en al gauw is er een verbod voor ieder niet-menselijk wezen. Om enig ongewenst bezoek dan toch de kop in te drukken, vooral na een "kleine pesterijtje", wordt een nieuwe organisatie bedacht; de Fantasiejagers. Zij sporen ieder wezen op die zich niet aan de regels houdt.
Ten tweede wilt het grootste gedeelte van hun dromen af, waarna een pil wordt bedacht dat ervoor zorgt dat ze in hun slaap niet meer terecht komen in Emowereld. Maar dat gaat niet zonder gevolgen. De ratiomensen gedragen zich ineens heel agressief en vertonen emotioneel gedrag. Wat is er aan de hand?
De emomens Kate de Lille lijkt de ideale vrouw voor menig man. Ze is prachtig en dol op seks. Wederom is er het één en ander aan erotiek in dit boek wat illustreert hoe ontzettend vrij en tolerant de inwoners zijn van Emowereld. Heerlijk, zo'n wereld.
Mel Hartman is duidelijk een vrouw die durft te spelen met haar schrijfwijze. Waar in De Fantasiejagers wordt geschreven in de ik-vorm, wordt er nu geschreven vanuit alle personages. Tevens valt er te merken dat de auteur zeer veel van het dromen afweet waardoor je een beetje anders tegen dromen gaat aankijken.
Wel een aanmerking, op bladzijde 125 staat de commentaar van het redigeren er nog op. Oei!

Op Euroreviews

Na het lezen van De Fantasiejagers, het eerste boek van Mel Hartman, dacht ik dat ik wist wat ik kon verwachten van dit vervolg. Maar Mel Hartman heeft mij verrast, aangenaam verrast. Ik kon al genieten van De Fantasiejagers maar met Droomloos toont de auteur dat ze nog meer in haar marge heeft!

Alhoewel in dit tweede boek uit De Fantasiejagers-serie verwezen wordt naar personages van het eerste boek is het een verhaal wat volledig afzonderlijk gelezen kan worden. Zo lezen we ook meteen hoe 'het portaal' ontstaan is. Iets wat de lezers van De Fantasiejagers zich vast wel afgevraagd hebben.

Tijdens het lezen viel het me op dat de auteur echt geëvolueerd is wat haar schrijfkunst betreft. Men zegt vaak 'al doende leert men bij' en bij Mel Hartman blijkt dit echt het geval. Het eerste boek was fantastisch goed, Droomloos is zo mogelijk nog beter.

Dit boek is een absolute must!