Uittreksel uit Droomloos (vervolg van pagina 1)

"Voorzichtig, schat, je weet hoe de buitenwereld daarover denkt." Natasha keek Gehlen daarbij liefdevol aan.
"De buitenwereld kan me gestolen worden," zei Gehlen op rustige toon. "Ik hou van je en ik wil je aanraken, wat ze er ook van denken." En om de daad bij het woord te voegen, zoende hij haar opnieuw. Ze beantwoordde met veel overgave zijn kus.
"Laten we het toch maar stiekem blijven doen," zei Natasha en streelde zijn arm. "Ik wil een normaal sociaal leven houden."
"Wat wij doen, is juist normaal. Zo heeft de mens zich duizenden jaren gedragen."
Gehlen kon zijn frustraties amper onder controle houden. Emoties werden niet getolereerd, ze werden onderdrukt en afgeleerd van zodra een kind zijn ogen voor de eerste maal opende. Emoties waren slecht, ze veroorzaakten leed, misverstanden, ruzies en drama's. Het werd een kunst zo emotieloos te leven. Behalve tijdens de nacht, tijdens het dromen. Gelukkig kunnen ze daar niet aan, dacht Gehlen. Daar ben ik nog vrij om te doen, te denken en te voelen wat ik wil, zonder de angst dat iemand me kan veroordelen.

Lichamelijk contact werd dus ook verbannen. Seks was vies, bevatte allerlei ziekten en zou de mens op de lange duur uitroeien. Campagnes voor voorbehoedsmiddelen werden ingeruild voor campagnes om helemaal niet meer aan seks te doen. Voortplanting in laboratoria, onder strenge controle. Bevruchting kon nu gebeuren nadat alle ziektekiemen werden verdreven, zodat een steriel, gezond kind de wereld kon binnentreden en ook beide ouders gevrijwaard bleven van overbrengbare ziekten.
Er was een vraag die bleef hangen, namelijk of het opkroppen van alle emoties en seksuele lusten geen andere gevolgen zou hebben voor de mensheid. Tot nu toe bleven die uit en dat kwam hoofdzakelijk doordat de mens zijn mentale krachten de laatste decennia enorm had ontwikkeld. Paranormale vermogens die tot dan toe enkel latent aanwezig waren geweest, manifesteerden zich.

Toch leken mensen meer en meer op robots. Seksloos, emotieloos en bijgevolg ook vreugdeloos. Dat er daardoor inderdaad minder geweld en oorlog aanwezig waren, was eigenlijk het enige positieve punt.
Gehlen echter vertikte het om zijn menselijkheid volledig te verliezen en gelukkig dacht Natasha er net zo over. Als de beslissing er ooit kwam om een kind te hebben zouden ze inderdaad naar een labo stappen, omdat een natuurlijke zwangerschap te veel opgetrokken wenkbrauwen en afkeurende blikken als gevolg zou hebben. Maar ze bleven met elkaar vrijen. Ze hielden zich niet aan het ongeschreven verbod om elkaar aan te raken.
"Een andere dimensie met mensen net als wij," herhaalde Natasha dromerig.
"Mensen net als wij," herhaalde Gehlen op zijn beurt. "Wat zou dat betekenen? Zoals we vroeger waren, toen er meer vrijheid was, of zoals nu?"
"Ik hoop de eerste soort," zei Natasha met een diepe zucht die een onderliggend verlangen verborg.
"Dan zijn er wel meer kansen op conflicten," zei Gehlen niet onterecht.
"Liever conflicten en mensen met gevoelens."
"Het kan nog eens spannend worden, misschien worden we wel wakker geschud door die andere dimensie."
"Wie weet." Natasha staarde voor zich uit. "Ik ben razend benieuwd."

Ze keken beiden weer gebiologeerd naar het scherm, naar de poort, waar elk moment de professor terug kon komen. Ze hoorden de stem van de nieuwslezer niet meer, alsof hij er helemaal niet meer was. Trouwens, het was alleen maar tijdvullend gezwam over de vele ontdekkingen van New Horizons die de wereld verbeterd hadden. Verbeterd, dikke onzin, dacht Gehlen die dit nog net opving.
"Misschien komt hij helemaal niet terug. Wordt hij vermoord of zo," zei Gehlen fluisterend, alsof het hardop uitspreken van die woorden de actie als gevolg kon hebben.
Natasha keek Gehlen geschrokken aan. "Nee, toch?"
"Alles kan. Ze hebben enkel camera's gestuurd tot nu toe. Camera's kunnen niet gedood worden of praten met die mensen. Misschien zijn ze nog zo primitief dat ze aan kannibalisme doen."
"Nou hou je op met me bang te maken," zei Natasha resoluut.
Gehlen keek haar steels aan en streek liefdevol over haar arm.
"En daarom hou ik zoveel van je," zei hij zacht. "Je bent een vat vol emoties."
Natasha glimlachte terug en gaf hem een zoen waarbij haar donkere krullen zijn wangen zacht beroerden. Hij had zin om haar nu te nemen, in de keuken.
"Wat een geluk dat we elkaar gevonden hebben in die massa kille mensen," zei ze.
"We mogen de niet-bestaande goden dankbaar zijn," antwoordde Gehlen grijnzend.