Recensies (vervolg van pagina 4)

Op het forum van Temple of the Ancient Gods

Zodra ik begon te lezen, was mijn eerste reactie: verfrissend. En anders kan ik het nog steeds niet beschrijven.

Het verhaal is een frisse wind door het fantasy genre. Persoonlijk vind ik het heerlijk om de meest ingewikkelde verhalen in de meest uitgebreide werelden te lezen en als er 500 personages in komen dan maakt me dat helemaal niets uit. Echter, het is wel zware kost.

Dit verhaal heeft niet zoveel personages, heeft geen uitgebreide grenzen en verschillende strijdende koningen met hoven vol intriges en bekvechtende edelen: dit is gewoon pure fantasie. Je zit meteen in het verhaal en het leest als een trein. Als het je lukt om het weg te leggen ergens halverwege, is het ook geen probleem. Zodra je het oppakt ben je terug in het verhaal. Ik vermoed dat dit door het onderwerp komt, want hoewel er een nieuwe wereld voor je opengaat, is het niet zo heel moeilijk om je die voor te stellen. Immers: iedereen droomt. En wie wil er nou net eens lekker door de lucht zwemmen of uit een raam springen om vervolgens weg te zweven?

Het hoofdpersonage komt in het begin wel heel erg over als een perfect persoon met haar afkomst van heksen, vampiers en elfen. Hierdoor heeft ze een heleboel talenten wat het soms nogal erg high fantasy maakt. Misschien zou het verhaal spannender worden als Kate iets minder mogelijkheden had, maar aan de andere kant zou daarmee het verhaal weer zwaarder worden. De kracht van het verhaal zit 'm er juist in dat het als een droom is: alles kan gebeuren. Wat ik heel erg leuk vind is om verklaringen te vinden voor verschillende dingen in onze wereld, van de verschijning van Elvis die volgens sommigen nog wel eens wil opduiken tot het bestaan van geesten en buitenaardse wezens. Ook elementalen, het bestaan van Goden en de geschiedenis van de wereld komt aan bod in de vorm van onder andere de personages Hecate en Mare.

De humor in het verhaal is ook te waarderen, zoals de wezens uit Emowereld die het geluid van vuilniswagens nadoen om 'echter' te lijken of de goedaardige en behulpzame weerwolven die handtasjes nabrengen.

Ondanks al deze luchtigheid, is er ook een boodschap in het verhaal te vinden: mensen zijn zo afstandelijk geworden - spontaan zijn mag bijna niet meer. Is het leven niet veel leuker als we vrijer met onze gevoelens, gedachten en dromen om zouden gaan?

Al met al een heel erg leuk boek en ik ga zeker het vervolg lezen! Ik kan me niet voorstellen dat de uitgeverij deel 2 niet wil uitgeven. Buiten het feit dat het gewoon een goed verhaal is, is het niet verkeerd om iets dromerigs in het fantasy genre te hebben en ik weet zeker dat andere fantasieliefhebbers het zullen kunnen waarderen. (~*~Wings of Death~*~ )

Op Ezzulia

De Fantasiejagers is het debuut van de Belgische Melissa Vandeputte, beter bekend als Mel Hartman. Het is het eerste deel in een gelijknamige serie, waarvan deel twee, Droomloos, inmiddels ook verkrijgbaar is. In haar debuutroman creëert Hartman een opwindende fantasywereld, waarin elfen, vampiers, trollen, weerwolven, heksen, kabouters en andere wezens een plaats hebben gevonden. Ondanks een wat taai en niet altijd even interessant begin, komt het verhaal na ruim vijftig pagina's goed op stoom en is het volop genieten van de gepassioneerde schrijfstijl van Hartman. Beginnende lezers van fantasy zijn dan mogelijk al afgehaakt en dat is dus absoluut een verbeterpunt voor de auteur. Want dat ze kan schrijven bewijst ze in het resterende deel van De Fantasiejagers, waarin ze de aandacht van de lezer goed blijft vasthouden en voldoende humor gebruikt om het boek te laten uitstijgen boven de grijze middelmaat.

Het verhaal van De Fantasiejagers speelt zich af in de toekomst, waar de droomwereld een onderdeel is geworden van de werkelijkheid. Deze droomwereld wordt Emowereld genoemd, terwijl de normale wereld als Ratiowereld wordt omschreven. De verbinding tussen beide werelden is Het Portaal en hoofdpersoon Kate De Lille heeft als taak ervoor te zorgen dat de fantasiewezens uit de droomwereld niet kunnen overstappen naar de werkelijke wereld en ze terug te halen als het ze wél blijkt te lukken. Een klein beetje als in de film Men In Black, terwijl er ook wel een zekere gelijkenis valt te maken met de trilogie van Sergej Lukjanenko. Maar feit is wel dat Mel Hartman er een originele en intrigerende variant van heeft gemaakt. In wezen heeft ze allerlei korte verhalen geschreven en die samen tot één groot verhaal samen weten te voegen. De synergie tussen al die verhalen verloopt niet altijd helemaal goed en soms verliest Hartman zich in te veel details. Misschien had ze de keuze moeten maken om een aantal verhalen binnen De Fantasiejagers te laten vervallen om zo meer ruimte te krijgen om de belangrijkste karakters wat meer uit te diepen. Het zou iets meer gevoel in het verhaal hebben gelegd en de leesbaarheid nog meer hebben vergroot. Ook de actiescčnes hadden wel wat steviger gemogen en wat langer kunnen duren. Dit in tegenstelling tot de romantiek, die soms wat teveel de boventoon voert.

In z'n totaliteit is het debuut van Mel Hartman zeker opmerkelijk te noemen. Een veelbelovend begin van een nieuwe serie. Met name de laatste hoofdstukken van De Fantasiejagers bevatten veel vaart en zorgen ervoor dat de lezer reikhalzend zal uitkijken naar het vervolg. Een vervolg dat, zoals gezegd, inmiddels al in de winkels ligt. Om de verkoopprijs hoeft niemand het te laten en Hartman heeft in ieder geval bewezen dat ook binnen het Nederlandse taalgebied uitstekende fantasy kan worden gemaakt.