Uittreksel uit De Fantasiejagers

Alle menselijke wezens zijn ook droomwezens.
Dromen binden het mensdom samen.
(Jack Kerouac.)

2

Ik werd wakker met een stuk of wat schubben in mijn hand. Meteen wist ik weer wat er gebeurd was, dat ik een seksuele hoofdvogel afgeschoten had. Het lot had me een hete tongzoen gegeven. En niet alleen het lot. Ik rekte me sidderend en genoot van de geur van seks die de lakens uitstraalden.
Slangmensen hebben bijzondere gaven in bed, en dat ligt niet alleen aan hun tong. Met hun kronkelige lijf wisten ze je orgasme zodanig op te stuwen dat je dacht nooit meer van die top terug te zullen keren.
We hadden vier keer de liefde bedreven en daarna was hij helaas vertrokken omdat hij nog een afspraakje had met een vrouwelijke trol. En een trol mag je nooit laten wachten. De man die dat waagt doet er best aan achteraf zijn lichaamsdelen te tellen. Hete donders, die trollen. Mannen waren bereid daar risico's voor te nemen. Mijn horloge zond een felroze straal naar het plafond. De fantasievangers leken me dringend nodig te hebben.
Het was nog midden in de nacht, maar ik had niet veel slaap nodig. Dat had ik aan mijn grootvader te danken, die een vampier was geweest.
Ik haastte me naar de badkamer om de lucht van de slangmens van me af te spoelen. Daarna fabriceerde ik me een milkshake met varkensbloed en fruit om mijn energieniveau weer op peil te brengen.
Met enige spijt smeet ik mijn in stukken gescheurde jurk in de lappenmand en trok een broek en een sexy topje aan. Je wist maar nooit wie je in de loop van de dag allemaal kon ontmoeten. Dat had ik zopas weer ervaren.
Ik woonde niet zonder reden nabij een vliegveld, je kon er lopend heen. Emomensen kunnen zonodig vliegen, maar ik loop graag. Zwevend voelde ik me altijd een beetje hulpeloos. En echt snel ging het ook al niet.

De straten lagen er vrijwel verlaten bij op dit uur, alleen enkele vampiers en een stuk of wat heksen van nachtwinkels passeerden me met een korte groet. Maar het vliegveld gonsde van de activiteit van mensen uit beide dimensies. Het was een groot statig gebouw met meer glas dan metaal. Ratiomensen begrepen niet hoe het gebouw overeind bleef zonder de nodige balken en kolommen die het zouden moeten ondersteunen. Er was wel meer in Emowereld dat onlogisch en onbegrijpelijk leek voor ratiomensen, véél meer. Dat was een van de redenen waarom ze er zo graag naartoe kwamen. Ook al konden ze er nooit lang blijven vanwege hun gestel. Niet-menselijke wezens zag je nooit in de vlieghaven, tenzij ze er werkten. Het was ze verboden naar Ratiowereld te reizen. Ze waren daar meteen verbannen toen de ratiomensen in de gaten kregen dat hun droomwereld een echt bestaande dimensie was. Ze hadden er een probleem mee zomaar duivels en trollen en vampiers en wat weet ik al meer door hun straten te zien flaneren. Moeilijke soort soms, ratiomensen. Vreselijk onverdraagzaam. En nogmaals; ze missen er een hoop lol door.

Er stond een lange rij aan te schuiven bij het Portaal, maar het schoot goed op. Het systeem was ook simpel. Je betaalde bij het Portaal en daarna liep je door een soort van detector. Dat was een menselijkheidtest die piepte als er ook maar het kleinste spoor niet-menselijkheid ontdekt werd. Zelf had ik een speciaal pasje vanwege mijn vier verschillende genensoorten. Als fantasievanger genoot ik enkele privileges.
De portaalman voelde zich niet gelukkig. Zijn aura had de vaalgrijze tint van een lijk en het matgroene van stervende bladeren. Hij keek me somber aan. In een opwelling gaf ik hem een zoen, en meteen voelde ik hem opleven. Er verschenen prettige roze tinten in zijn aura.
'Je smaakt naar seks, dame,' stelde hij vast. Het klonk een beetje afgunstig. Een vrouw die voor me langs de detector liep, wierp een afkeurende blik achterom. Zo'n hypocriete ratiomens, geen twijfel mogelijk. Ik negeerde haar. 'Vervelende nacht gehad?' vroeg ik aan de portaalman.
Zo luid dat de vrouw voor mij het kon horen, zei hij: 'Te veel ratiomensen, te weinig affectie.' Hij knipoogde.
De vrouw deed alsof ze het niet gehoord had, maar ik voelde haar irritatie. Goed zo.
Het portaal bestond uit een enorme, draaiende metalen cirkel die schijnbaar ongesteund in de lucht hing, drijvend op een energie waarvan ik de naam niet eens kan uitspreken. De uitvinder was uiteraard een ratiomens geweest. Op het stuk van nuchter, wiskundig en technisch denken staan ze nu eenmaal verder dan wij. Daarom hebben ze ook zo weinig tijd om zich met hun gevoelens bezig te houden. Dat de andere dimensie waarnaar hij op zoek was, niet meer of niet minder dan de droomwereld bleek te zijn, zal hem vast raar hebben doen opkijken. En wat hij met zijn uitvinding in gang gezet had, was onvoorstelbaar.
Onze beide werelden werden erdoor versmolten. Het had heel wat tijd gekost eer de ratiomensen van de schok en van hun verwarring bekomen waren. Het proces was nog lang niet rond.
Het licht schakelde over op groen en ik stapte in de cirkel van het portaal. Inter-dimensionaal reizen is niet leuk. Het is alsof je binnenstebuiten gedraaid wordt. En misschien is dat ook wel zo. Het zou een schitterende kermisattractie zijn voor lui die graag kotsen. Maar je went uiteindelijk aan alles. Het gekste is misschien nog dat je netjes op je voeten in de andere wereld terechtkomt, alsof je er zacht wordt neergezet door een reuzenhand.