Uittreksel uit De Fantasiejagers (vervolg van pagina 1)

Je voelt het aan allerlei dingen dat je in Ratiowereld aangekomen bent. Gedaan met spelen, hier komt de dodelijke ernst. Zoiets. Gelukkig scheen de zon. Het bureau waar de fantasievangers samen komen, ligt heel strategisch vlak naast het vliegveld. Soms was het noodzakelijk snel op je werk te kunnen zijn, omdat er mensenlevens vanaf konden hangen. Verder kon op deze manier een wezen dat toch illegaal door het Portaal was geglipt, meteen bij de kraag worden gegrepen. Mijn horloge gloeide alweer op. Ratiomensen hebben weinig geduld. Alles moet snel, efficiënt en volgens hún standaard.
De behuizing van de fantasievangers is een van de laatste oude gebouwen in een wereld waar alles draait om technologie en vernieuwing en stijlloze strakke constructies. Het dateert uit de jaren twintig en het heeft de grandeur en charme van het beginnend Art Deco tijdperk. Het is daar het enige gebouw dat me een beetje een thuisgevoel geeft en waar alles een beetje bij het oude blijft. Een soort tegengif voor de kilheid van Ratiowereld zodat ik het er wat langer kan uithouden. Als enige Emowereldvertegenwoordiger van de groep heb ik het er niet altijd gemakkelijk. Ook al doen de ratiomensen hun best om me te aanvaarden als een van hen. Of om te doen alsof.

Gehlen, de leider van de groep, wachtte me op bij de deur. Hij had een enorme gestalte, zelfs naar menselijke maatstaven. Als ik niet beter wist zou ik ervan overtuigd zijn dat hij van reuzen afstamde. Hij was twee meter vijftig en hij had het postuur van een gorilla. Zelfs met mijn één negentig voelde ik me nietig naast hem. Maar hij was verrassend zachtaardig, een soort King Kong, zeg maar. Ik had hem nog nooit ergens bang voor weten zijn. En we hadden samen al wat meegemaakt! In tegenstelling tot de meeste "helden" die alleen maar voorop lopen omdat ze niet zoveel hersenen hoeven mee te slepen, was Gehlen behoorlijk schrander. Ik vroeg me wel eens af hoe hij in bed zou zijn. Het leek me fascinerend door zoveel kracht en massa overweldigd te worden. Maar ook daar zou hij wel de zachtheid zelve zijn. Helaas was hij een ratiomens, zodat je een en ander niet zomaar eventjes kon uitproberen. Wat een ongelukkige droogstoppels toch!
'Kate, eindelijk!' zei hij bij wijze van verwelkoming.
'Ik heb me gehaast, Gehlen.'
'Dat haasten van jullie, dat kennen we.' Maar hij grijnsde er vergoelijkend bij. In tegenstelling tot de meeste ratiomensen begon hij te leren dat je anderen moest nemen zoals ze waren.
We liepen naar binnen. 'Wat is er aan de hand?' vroeg ik.
'Dat hoor je zodadelijk.'

Zwijgend liepen we de brede marmeren trap op met zijn prachtige smeedijzeren leuningen. Ik merkte vaag dat ik dubbel zoveel stappen moest doen dan hij om dezelfde afstand af te leggen.
Het kantoor van de fantasievangers was op twee hoog. Onze leden waren destijds bij elkaar gebracht door de overheden van Ratiowereld. Toen de twee werelden elkaar leerden kennen, begrepen de ratiomensen met een klap waarom ze door de eeuwen heen zo vaak geesten en monsters hadden gezien en waarop hun legenden van elfen, kabouters en trollen en vampiers en andere wezens waren gebaseerd. Zelfs hun zogenaamde ufo's verloren hun mysterie. (Geen buitenaardse wezens, ze heten maanlingen en ze komen uit Emowereld). Niet-menselijken uit Emowereld waagden namelijk wel eens een uitstapje naar Ratiowereld. Een kort uitstapje meestal, want ze stuitten alleen maar op onbegrip, afkeer en angst. En toen de ratiomensen begrepen waar die wezens vandaan kwamen, was het helemaal afgelopen. Voortaan was Ratiowereld voor niet-menselijken verboden terrein. Stom en jammer, maar zo waren onze xenofobische tegenpolen nu eenmaal. Onbegrip leidde tot verstoting.
Om over de uitvoering van dat verbod te waken, was dus de groep van de fantasievangers in het leven geroepen. Wij stuurden de overtreders van het taboe weer naar huis, en in het ergste geval maakte we ze een kopje kleiner. Gelukkig was dat laatste maar zelden nodig.

Mijn collega's zaten om een ronde tafel die leek op de riddertafel uit de tijd van Koning Arthur. (Die overigens echt heeft bestaan. Onze geschiedschrijving is preciezer dan die van ratiowereld.) Dille zat zoals altijd met haar neus aan haar computerscherm gekleefd. Ze leefde gewoon met dat ding.
Dille was vijfentwintig. Haar ouders leefden aan het eind van het Waterman tijdperk, tijdens een tweede hippiegolf, toen de ratiomensen voor het eerst hun sluimerende paranormale gaven ontdekten. Na hun intellectuele boost hadden hun hersenen andere uitwegen gezocht en gevonden om zich verder te ontwikkelen. Dat was ook de era geweest dat de ratiomensen even open gestaan hadden voor de gedachte dat er wel eens andere gebruiksmogelijkheden voor je hersenen zouden kunnen bestaan dan cijfers en woorden op rijtjes zetten. Sommigen hadden die nieuwe evolutionaire stap niet proberen tegen te houden. Ze ontwikkelden interessante talenten zoals telepathie en telekinese. Sommigen, de meesten bleven in hun oude stramien steken.
Dille's ouders waren er echter vol van geweest, ze hadden zichzelf beschouwd al vertegenwoordigers van die tweede hippiegolf. Vandaar ook haar naam. Een naam waar ze zelf een hekel aan had, ze zag zichzelf liever als een onvervalste ratiomens. Ze had geen paranormale gaven, maar ze was een genie met de computer en ook hoogbegaafd op enkele andere gebieden. Ze was klein en tenger, alsof alle energie in haar hersenen was gestopt en haar lichaam daardoor wat achter gebleven was. Ook al was er niets verkeerd met haar figuurtje, integendeel. Wat parate kennis betrof, kon ik haar alleen maar overtreffen als het om vreemde wezens ging. Ze keek slechts even op toen ik arriveerde. Ik wist dat ze negatieve gevoelens meesleepte. Ik kon vermoeden waarom.