Uittreksel uit De Fantasiejagers (vervolg van pagina 3)

Dille glimlachte vaag. Dat had ze zelf ook wel geweten, besefte ik. Via haar rotcomputer waarschijnlijk. Ze had me alleen maar eventjes op de proef willen stellen. Ze bleven gluiperig, die ratiomensen.
Aqua vroeg: 'Stel dat we ze inderdaad te pakken zouden krijgen, wat doen we dan met ze?'
'Dan is het de beurt aan de overheid,' antwoordde Gehlen. 'Als ik ze lang genoeg kan vasthouden om ze over te dragen tenminste. Goed, we voeren Kate's idee uit.' Hij stond gedecideerd op.
Terwijl we het vertrek verlieten, merkte ik echter dat hij er nog altijd niet helemaal gerust op was. Beetje begrijpelijk ook. Geteleporteerd worden was inderdaad niet altijd zonder gevaar. Het was al voorgekomen dat een medepassagier in een ergere vorm dan zo'n ding uit de blauwe periode van Picasso arriveerde. Alles hing af van de begaafdheid van degene aan wie je je lot toevertrouwde. Maar ik was ervan overtuigd dat dit met Codie wel goed zat.

En toen verdwenen ze allebei gewoon. Er klonk alleen maar een soort 'plop!', als een kurk die uit een fles getrokken werd. Dat was de lucht die de ruimte innam waar Gehlen en Codie zich zonet nog bevonden hadden.
Aqua, Dille en ik liepen naar het dak van het gebouw waar een luchtscheepje wachtte. Die luchtscheepjes waren geleidelijk aan de vroegere auto's gaan vervangen toen er geen ruimte meer was om te rijden. De naam "luchthaven" was dan ook misleidend, er bevonden zich Portalen om tussen de dimensies te reizen, maar vliegtuigen waren er niet meer. Hooguit wat grotere luchtschepen voor mensen die niet de centen hadden voor privé vervoer.
Het scheepje dat wij in dienst hadden, was een wat vormloze doos met stoelen erin. Het werkte met nulpuntsenergie. Die dingen gingen onvoorstelbaar snel en je kon er haakse bochten mee maken zonder dat je er wat van voelde. Het had te maken met atomaire bewegingen, veel meer wist ik er niet van. Technische humbug interesseert me nauwelijks. Wie er meer over wilt weten kan alles opzoeken op het internet.
Aqua zette zich op de pilotenstoel waardoor de boordcomputer zichzelf aanzette. 'Opwarmen,' commandeerde hij.
'Hallo Aqua,' antwoordde de computer met een sensuele vrouwenstem die niet van een echte te onderscheiden was, zelfs niet met mijn bijzonder scherpe gehoor. Soms dacht ik wel eens dat computers in Ratiowereld meer gevoel hadden dan de mensen die hen gemaakt hadden.
We voelden de vliegende doos licht trillen.
'Pensilvanië, Julie,' instrueerde Aqua. 'Maximum snelheid graag.' Hij was opmerkelijk vriendelijk, ik was haast jaloers op de cybernetische Julie.
Het scheepje sprong als een snelle lift de lucht in.
'De Kaapvallei, liefje,' zei Aqua. 'Coördinatiepunten vijftig streep dertig.'
Ik zuchtte geďrriteerd. Waarom waren ratiomensen doorgaans vriendelijker tegen hun machines dan tegen hun soortgenoten? Soms waren die lui nog moeilijker te begrijpen dan anders.
Het beeld door de raampjes werd wazig toen de vliegende doos op snelheid kwam. Een paar duizend kilometer per minuut is niet niks.

'Dromen zijn de koninklijke weg naar het onbewuste.'
Ik keek verrast naar Dille die naar buiten zat te staren. 'Dat is mooi, wie heeft dat gezegd?'
'Sigmund Freud.'
Daar had ik over gelezen, waardeloze theorieën maar een begenadigd woordkunstenaar.
Ik registreerde schaduwen in Dille's aura. 'Wat scheelt eraan?'
'Ik zat te denken... dat uitschakelen van onze dromen, ik vind het verkeerd.'
'Ga verder?'
'Als kind geloofde ik in Sinterklaas, ik vond het heel erg toen ik erachter kwam dat hij een nepfiguur was.'
Dat was niet helemaal waar, Sinterklaas bestond nog altijd. Hij huisde ergens in het zuiden van Emowereld waar hij een sinaasappelplantage runde. Vroeger ging hij een keer per jaar in december naar Ratiowereld om de kinderen voor de gek te houden, maar dat mocht nu niet meer.
Dille keek me aan. 'Een leven zonder dromen en zonder illusies is zo leeg...' Zo emotioneel had ik haar nog nooit meegemaakt, het was alsof ik naar een andere Dille zat te kijken. Nou ja, emotioneel, het bovenste lid van haar linkeroog trilde toch een beetje.
'Fysiek naar Emowereld reizen is niet hetzelfde als ervan dromen,' zei ze. 'Je mist iets. Nee, je mist véél. We zijn echt iets heel belangrijks kwijtgeraakt. Droomloos slapen door pillen te slikken.' Ze schudde het hoofd. 'Het kan niet goed zijn. We worden er allemaal zo... zo saai en duf door. Maar wat is het alternatief? Half doorzichtig in jullie wereld ronddwalen en door iedereen uitgelachen worden?' Omdat wij nooit droomden, kon ik me er niet veel bij voorstellen. Ik wist alleen dat het inderdaad meestal fout ging als je tegen de natuur probeerde in te gaan. 'Soms benijd ik jou,' zei Dille.
Haar onverwachte ontboezeming was zo onkarakteristiek voor een ratiomens dat ik er even beduusd bij zat.
Op dat moment zei Julie met haar zwoele stem: 'We zijn er.'
Toen we landden, zag ik dat Codie en Gehlen al stonden te wachten. Gehlen hield de armen gestrekt in de lucht. Een eind boven hem zweefde een vliegende schotel, of tenminste toch de illusie daarvan. Ze hadden dus inderdaad zo'n ding weten te vangen. In een wijde cirkel om het gebeuren stond een grote groep ratiomensen. Sommigen van hen hielden elkaar vast, iets wat ze doorgaans alleen maar deden als ze de doodsschrik op het lijf hadden.